போராளியின் மனைவி

தைரியாமாக இருப்பதெற்க்கென்றே
நிர்பந்திக்கப்பட்டவள்…

அருகிலுள்ள காவல் நிலையங்களுக்கு
அடிக்கடி போய்வர வேண்டியிருக்கும்…

கணவனின் நண்பர்கள்
அடிக்கடி பேசும்மளவு
பரிச்சயமிருக்கவேண்டும்…

மென்னையானவளாயிருத்தல்
அவ்வளவு உகந்ததல்ல
வன்முறைக்கும் கொஞ்சம்
பழகிக்கொள்ள வேண்டும்…

ஒருவேளை காதல்மணம்
புரிந்திருப்பாளாயின்
தற்போது ஏற்படும்
குற்றவுணர்ச்சிக்கும்
சுய இரக்கத்திற்கும்
பதில்தேடி அவ்வப்போது
கோவிலுக்கோ
தத்துவ புத்தகங்களிடமோ
மனநல மருத்துவரிடமோ
செல்ல வேண்டியிருக்கும்…

போராளிகள்
தம் மனைவியின் மனதை
புரிந்துகொள்ளவோ
பொருட்படுத்தவோ கூடாது…

அதையும் மீறி
அவளின் கண்ணீருக்கு
செவிமடுத்தால்
அவன் திரும்பி வரமுடியா
முழுமையான குடும்பஸ்தனாகிவிடும்
சமுக அபாயம் இருக்கிறது…

போராளியாய் இருப்பது
போராளிகளுக்கு எப்போதும்
எளிதாகவே இருக்கிறது…

போராளியின் மனைவியாய் இருப்பது
அவ்வளவு எளிதாக இருப்பதில்லை
சமூகப் பார்வை அதிகமுள்ள பெண்ணுக்குக்கூட…

அர்த்தமற்ற கேள்வி…

தன் சொந்தவாழ்வில்

உறவுகளின் அதீத குறுக்கீடுகளின்
அதிர்ச்சியில் உறைந்தபிறகு…

அம்மாவுடனான தொலைபேசி

உறையாடல்கள் சம்பிரதாயங்களுக்குமேல்

நீளமுடியாமல் போனபிறகு…

அவள் பிரியங்களை

முழுமையாய் மறுத்தபிறகு…

அன்பின்மீதும்

கடவுளின்மீதுமான

நம்பிக்கைகள் உடைந்தபிறகு…

எதேட்சையாக நண்பர்களிடமிருந்து

எந்த தொலைபேசி அழைப்பும் வராத

அந்த ஞாயிற்றுக் கிழமைக்குப்பிறகு…

முடிவேயில்லாத விடுதி வாழ்க்கையின்

தனிமையில் தவறாமல் வந்துவிடுகிறது...

இந்த வாழ்க்கைக்கு ஏதேனும் அர்த்தம் உள்ளதா

என்ற அர்த்தமற்ற கேள்வி…

குழப்பங்கள் தெளியும்போது...

குழந்தைகளுக்கு நாம்தாம்
முத்தமிடக் கற்றுத் தந்தோம்…

குழந்தைகளுக்கு நாம்தாம்
கட்டித்தழுவக் கற்றுத் தந்தோம்…

குழந்தைகளுக்கு நாம்தாம்
கூடி விளையாடக் கற்றுத் தந்தோம்…

குழந்தைகளோ திடீரென வளர்ந்துவிடுகின்றனர்
நாமும் திடீரென கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கின்றோம்…

குழம்புகின்றன
சற்றே வளர்ந்த குழந்தைகள்
என்னாகிவிட்டதென…

குழப்பங்கள் தெளியும்போது
குழந்தைகள் குழந்தைகளாய் இருப்பதில்லை…

நினைக்காத பொழுதுகள்…

என்
அலுவல்களின்
சிந்தனையில்
சில கணப்பொழுதுகள்…

கனவில் நீ
வராத உறக்கத்தின்
சில கணப்பொழுதுகள்…

தியானத்தின்
ஆழ்ந்த
அமைதியில்
சில கணப்பொழுதுகள்…

நட்பின்
கேளிக்கை
உற்சாகத்தின்
சில கணப்பொழுதுகள்…

இப்படியாக
மிக அரிதாக
உன்னை
நினைக்காத
சில கணப்பொழுதுகள்
என் வாழ்தலில்
இருந்ததுண்டு…

அவையெல்லாம்
ஒன்றாக சேர்ந்துவந்து
என்னிடம் கெஞ்சுகின்றன…
உனதன்பில் நான் மகிழும்
கணப்பொழுதுகளாக
மறுவாழ்வு பெற
வேண்டுமென்று…

அந்த
வரத்தை
நீதானே
தரவேண்டும்…

பழைய தோழியிடம் சில எளிய வேண்டுகோள்கள்…

உரிமையல்லாதவனாயினும்
குறைந்தபட்ச உரிமையில் கேட்கிறேன்….

நாம் இருவருமே ஒரே ஊரில் இருந்தாலும்
நான் வரும் பாதைகளில் அதிகம் வராதே…
உன்னை தவிர்ப்பதென்பது
என்னையே நான் தண்டித்துக் கொள்(ல்)வதைப் போலுள்ளது….

நான் ஓய்வெடுக்கும் தோட்டத்தில்
நீயும் பொழுது போக்காதே…
நீ ஒருமுறை வந்துபோனபிறகு
பொதுவிடமான அது உன்னுடைய தோட்டமாகிவிட்டது…

கொஞ்ச நாட்கள் அன்பைப்பற்றி பொதுவாகக்கூட
எந்த கருத்தும் சொல்ல வேண்டாம்…
என்னைப்ற்றி சொல்வதுபோல்
தோற்ற மயக்கங்கள் ஏற்படுகின்றன…

மிக முக்கியமாக…

உனக்கு பதிலாக சமூக வலைதளங்களில் நீ பயன்படித்தும்
அந்த சிரிக்கும் குழந்தைப் படத்தை தயவுசெய்து மாற்றிவிடு
அது உன்னையும்விட அதிகம் என்னை தொந்தரவு செய்கிறது…

என் அளவில் நீயும்
உன் அளவில் நானும்
இதயத்தின் சொல்பேச்சுகூட கேட்கா
சிறு குழந்தைகள்தானே
உனக்கு தெரியாதா…

பிரியமானவர்களிடம்….

நிகழ்வுகளை கட்டுப்படுத்த இயலாதபோது
நம்பிக்கை தகர்கிறபோது
துரோகங்களை எதிர்கொள்ளும்போது
புறக்கணிப்பை தாங்கமுடியாதபோது
ஏற்க்கச் செய்தலில் தோற்கிறபோது
பொய்களை உணரும்போது
கோபங்கள் தோன்றுகின்றன
பிரியமானவர்களிடம்…

அன்பு சிறு புள்ளியில் தொடங்கி முழுமையாய் ஆக்கிரமிப்பதிப்போல்
கோபங்கள் விஸ்வரூபமாய் உருவாகி புள்ளியாய் சிறுக்கிறது
பிரியமானவர்களிடம்…

அடர்தல் அன்பின் இயல்பென்றால்
நீர்த்தல் கோபத்தின் இயல்பு
பிரியமானவர்களிடம்…

கோபங்கள் அன்பின் தலைகிழி
பிரியமானவர்களிடம்…

சரியாகத்தான் நடக்கின்றன…

அனாதைகள் உருவாக்கப்படுகிறார்கள்
சமூகத்தின் கருவறைகளில்…

அகதிகள் துரத்தப்படுகிறார்கள்
பிறந்த மண்ணிலிருந்து…

பைத்தியங்கள் ஆக்கப்படுகிறார்கள்
வேசங்களை மறுப்பவர்கள்…

விலைமகள்கள் வாங்கப்படுகிறார்கள்
வீதிகளின் விளிம்புகளில்...

காதல் கைவிடப்படுகின்றன
திருமணத்திற்கு முன்போ அல்ல பிறகோ….

புரட்சியாளர்கள் சீர்திருத்தத்தைப் பற்றியும்
மததூதர்கள் நம்மிக்கையைப் பற்றியும்
ஓயாது பேசிக்கொண்டிருக்கின்றனர்…

புறக்கணிக்கப்பட்ட அன்பின் கல்லறைகளின்மேலே
ஆயிரமாயிரம் கோவில்களைக் கட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்…

கடவுள் இருப்பதாய் நம்பிக்கொண்டிருக்கும் இவ்வுலகில்…

அன்பிற்க்கான சிறுமுயற்சியைத் தவிர

எல்லாம் இங்கு சரியாகத்தான் நடக்கின்றன…

உடையும் தருணங்களில்…

ஒரு பெண் உடையும் தருணங்களில்…
கேவல் செய்கிறாள்…
கண்ணீர் விடுகிறாள்…
மிகவும் நெருக்கமானவர்களின்
அருகில் இருந்தால்,
அவர்களின் கைகளை பற்றிக்கொள்கிறாள்…
தோளிலோ, மடியிலோ சாய்ந்து கொள்கிறாள்…
சிலநேரம் கோபமடைகிறாள்…
சாபமிடுகிறாள்…
சபதமிடுகிறாள்…

மிக அழுத்தமானவர்களுக்குக்கூட
நீர்திரை விழுந்துவிடுகிறது கண்களில்…
எப்படியேனும் தனது பாரங்களை
கொஞ்சமேனும் கசிந்துவிடுகிறாள்…

ஒரு ஆண் உடையும் தருணங்களை
எப்படி எதிர்கொள்கிறான்…
மிக இயல்பாக இருக்க
முயற்சி செய்கிறான்…
புகைக்கும் பழக்கமுள்ளவன்
சிகரட்டை பற்ற வைக்கிறான்…
கைபேசியை எடுத்து
எதோ செய்கிறான்…
முடிந்தவரை எல்லாருடைய கண்களையும்
தவிர்த்து விடுகிறான்…
அங்கிருந்து அவசரமாக
அகன்று செல்கிறான்…
அந்த கணங்கள்
அதன் ஆறாத ரணங்களோடு
நதிகளுக்கு அடியிலோ,
ஆழ்கடலினுள்ளோ
மிக ரகசியமாக ஒளித்து வைக்கப்படுகிறது…
கொஞ்சம் ரோசமுள்ளவர்கள்
தனது சாதனை கோபுரங்களை எழுப்பி
அதனடியில் மறைத்து விடுகின்றனர்…

எப்படியும் யாரும் அறியா
மர்மமாகவே இருந்துவிடுகின்றது
ஆண் சிந்தாத கண்ணீர்
நம் எல்லோரிடமிருந்தும்…

மன்னித்து விடலாம்

சவம் கிடத்தியிருக்கும் வீட்டில்

கூச்சலிட்டு விளையாடும் குழந்தைகளை…

எவ்வளவோமுறை சொல்லியும்
ரகசியங்களை உலறிவிடும் மனைவியை…

திடீர் வெற்றிடத்தை உருவாக்கி
தனிமையை உணரவைத்த
சமீபத்தில் காதலில் விழுந்த நண்பனை…

இன்னும் சிறுபிள்ளையாய் எண்ணி
அறிவுரை சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் அப்பாவை…

அன்பை ஏற்க மறுத்து
பிரிந்து சென்ற காதலியை…

என் சாவிற்கு எங்கிருந்தாலும் வந்துவிடவேண்டும்
என்று பயமுறுத்தும் அம்மாவை…

என எல்லோரையும்
மன்னித்து விடலாம்…

பாவம் அவர்கள்
தான் இன்ன தவறு செய்கிறோம் என்று
அறியாமல் செய்கிறார்கள்…

எனது கவிதைகள்

எனது கவிதைகள்
உங்களை வருத்தப்படுத்துகிறது
நம்பிக்கையிழக்கச் செய்கிறது
பயமூட்டுகிறது
குற்றவுணர்வடையச் செய்கிறது
என்கிறீர்கள்…

தன்னைப்பற்றி எழுதியதாக
கோபப்படுகிறான்
நெருங்கிய நண்பனொருவன்…

அழகியல் உலகைப்பற்றி
உனக்கு எதுவுமே தெரியாதா?
என்று கேட்கிறாள்
தோழியொருவள்…

உங்களுக்கு போதையூட்டும்
ஒரேஒரு கவிதைகூட
என்னால் எழுதமுடியவில்லையே…

செம்மொழி

இரண்டு லட்சம்
மனிதர்கள் சாவதற்கு
ஒரே காரணமாயிருந்த
மொழி…

ஆறரை கோடி
இதயமில்லாதவர்கள்
பேசும்
மொழி…

செம்மொழியாக
இல்லாவிட்டால்
என்ன குறைந்துவிடப்போகிடறது….

வாழும் கலை

பொது இடங்களில் யாரரேனும்
குழந்தைகளை அடிக்கும்போது
முகத்தை திருப்பிக் கொள்ளுங்கள்
பார்க்காததுபோல்…

வயதான முதாட்டி பிச்சை கேட்டால்
கையில் அகப்படும் சில்லரை நாணயத்தை தந்துவிட்டு
அங்கிருந்து வேகமாக
சென்றுவிடுங்கள்…

வேறு வழியேயில்லாமல்
கடைசியாய் லஞ்சம்
கொடுத்ததுபற்றி
யாரிடமும் சொல்லிக்கொள்ள வேண்டாம்…

விபத்துக்கள்
கற்பழிப்பு
அரசியல்
செய்திகளை தவிர்த்துவிடுங்கள்
வாசிப்பிலிருந்து…

முடிந்தவரை தப்பிச் செல்லுங்கள்
கையருநிலையில் வாழ்தலின்
குற்றவுணர்விலிருந்து…